About
Wie is het gezicht achter?
De zoektocht naar mijzelf
Wie ben ik? Dat heb ik mijzelf zolang ik me kan herinneren jarenlang afgevraagd en elke keer als ik dacht het wel te weten, bleek niets minder waar te zijn.
Mijn verhaal en de reis die ik tot nu toe heb afgelegd gaat vandaag de dag niet meer over de zoektocht wie ik ben, maar vooral over het loslaten en het vergeten wie ik geleerd was te zijn en wie ik dacht te zijn.
Het verleden
Mijn zoektocht stond heel lang in het teken van de oorsprong van mijn klachten, jarenlange depressies, een burn-out, complexe emoties met hieraan gekoppeld complex gedrag en leegtes die ik vaak niet kon plaatsen. In de zoektocht kwam ik veel tegen wat onderzocht en aangekeken mocht worden zoals onveilige hechting, flashbacks, triggers, schuld en schaamte, dissociaties, parentificatie, coping mechanismes, negatief zelfbeeld, Intergenerationeel trauma, perfectionisme en het onderdrukken van emoties, om er een paar te noemen. Na een lange overlevingsstand en een buitengewoon lange ontkenningsfase van mezelf maar ook de mensen om mijn heen, dook ik in de wereld van psychologie.
Ik leerde mezelf beter kennen en door te navigeren, met name in mijn eigen psyche, werd ik geleid naar de wereld van trauma’s.
Copings mechanisme
Ik had meer inzicht, begrip en herkenning in mezelf, maar ook in anderen. Maar met inzichten alleen kwam ik na verloop van tijd helaas niet verder. Want waar ik dacht na jaren wel geheeld of alles verwerkt te hebben, bleek heling en de verwerking vooral te hebben plaatsgevonden in mijn hoofd. Daar waar ik jarenlang gewend was te zitten, waar alles evengoed nog onderdrukt en gecontroleerd werd.
Totdat ik moeder werd.
De eerste 3 jaar gingen helemaal zoals het hoorde, ik was de moeder die ik wilde zijn. Begripvol, geduldig, liefdevol en vooral onvoorwaardelijk.
En toen brak Corona uit. Niet de reden, eerder datgeen wat de mogelijkheid tot heling bood.
De lockdown(s) zorgde ervoor dat ik (en de rest van de wereld) moesten vertragen. Er was niemand die deze vertraging en wereld shift kon ontwijken. In de vertraging vond ik de ruimte om te doorvoelen en zo werd ik, in wezen, gedwongen de dingen die nog niet geheeld waren opnieuw aan te kijken. Alles wat ik dacht verwerkt te hebben, kwam nu de wereld vertraagd werd, naar de oppervlakte. En alles waarvan ik dacht geheeld te hebben, dat zat nog precies waar het altijd gezeten had. Gewoon nog in mijn systeem, in mijn lijf, in alles en in mijn zijn.
“This time there was nowhere to go and nowhere to hide”.
Intuïtief helen
Mijn reis in heling begon opnieuw, alleen dit keer besloot ik intuïtief af te gaan op wat ik nodig had om te helen. En zo begon dit keer mijn reis met Schaduwwerk, en van Schaduwwerk maakte ik een link naar Innerlijk-kind werk en van daaruit kwam ik terecht bij mijn Innerlijke dialogen, Ademwerk, Familie opstellingen, Systemisch coachen en uiteindelijk bij (trauma) lijfwerk.
De kennis die we de afgelopen jaren hebben opgedaan rondom het onderwerp Trauma maakt dat we inmiddels weten dat trauma heling niet alleen hoofdwerk is. Trauma’s slaan zich op in ons lijf en doe je hier niets mee dan doet het lijf dat wel voor ons middels allerlei ziektes en kwalen.
Gharisma
Het mooie van reizen vind ik, is steeds weer nieuwe dingen tegenkomen, dingen die ik nog niet wist over mezelf. Dit maakt het een echte ontdekkingsreis.
De reis met Gharisma ging over het helen van de velen lagen, met als resultaat zelfacceptatie, zelfliefde en zelfvertrouwen. Door het ontwikkelingen en groeien kwam ik steeds dichter bij mezelf.
En werd daarmee ook mijn Missie met Gharisma en de bestemming steeds duidelijker.
‘Anderen een veilige haven bieden, ik heb het altijd gevoeld’
Mijn Missie met Gharisma is zoveel mogelijk mensen te ondersteunen in het herstellen van de verbinding met zichzelf. Dit gun ik iedereen.
Gharisma een veilige haven waar alles er mag zijn zoals het is. Een plek waar je je veilig mag voelen te brengen en te mogen zijn wie je bent. Zonder oordeel, zonder verwachtingen en met compassie.